🎶 🎶 🎶 🎶 🎶 🎶 Muza na dobranoc 🔥 🔥 🔥 🔥 🔥 🔥 🔥 Dziś świętujemy kolejną…

🎶 🎶 🎶 🎶 🎶 🎶 Muza na dobranoc 🔥 🔥 🔥 🔥 🔥 🔥 🔥

Dziś świętujemy kolejną rocznicę rozpoczęcia Soboru Watykańskiego II i kto by pomyślał, że muzycznie poświętujemy w rytmach reggae :)

Ten numer od Bakshish wybrałbym jednak do zobrazowania fragmentu soborowej Konstytucji Duszpasterskiej o Kościele w świecie współczesnym. Fragmentu znanego członkom Ruchu Światło-Życie, gdyż przewija przez całą formację, ucząc miłości Agape. Co prawda zna się go tylko w ostatnim zdaniu ale warto przytoczyć poniżej w całości.

Zespół jest niechrześcijański ale w tym utworze przeczuwa właśnie to co mówi ten paragraf, gdzie jest właściwe szczęście i powołanie człowieka "sekundę od ego, milimetr od siebie - tu na ziemi niebo mieć możemy, wystarczy podać rękę" - to jest właśnie to co mówi KDK 24.

KDK 24. (Wspólnotowy charakter powołania człowieka w planie Bożym). Bóg troszczący się po ojcowsku o wszystko chciał, by wszyscy ludzie tworzyli jedną rodzinę i odnosili się wzajemnie do siebie w duchu braterskim. Wszyscy bowiem, stworzeni na obraz Boga, który „z jednego uczynił cały rodzaj ludzki, aby zamieszkał cały obszar ziemi" (Dz 17,26), powołani są do jednego i tego samego celu, to jest do Boga samego. Dlatego to miłość Boga i bliźniego jest pierwszym i największym przykazaniem. Pismo święte zaś poucza nas, że miłości Boga nie można odłączyć od miłości bliźniego, bo: „jeśli jest inne jakie przykazanie, w tym słowie się zamyka: będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego... przeto doskonałym wypełnieniem prawa jest miłość" (Rz 13,9-10; por. 1 J 4,20). Że jest to rzeczą bardzo wielkiej wagi, dowodzi fakt, że ludzie z każdym dniem są coraz bardziej od siebie zależni, a świat w coraz wyższym stopniu jest zjednoczony. Kiedy Pan Jezus modli się do Ojca, aby „wszyscy byli jedno... jako i my jedno jesteśmy" (J 17,21-22), otwierając przed rozumem ludzkim niedostępne perspektywy, daje znać o pewnym podobieństwie między jednością osób boskich a jednością synów Bożych zespolonych w prawdzie i miłości. To podobieństwo ukazuje, że człowiek będąc jedynym na ziemi stworzeniem, którego Bóg chciał dla niego samego, nie może odnaleźć się w pełni inaczej jak tylko poprzez bezinteresowny dar z siebie samego.