Czas żegnać Krościenko po przepięknym czasie Taboru (dlatego…

Czas żegnać Krościenko po przepięknym czasie Taboru (dlatego ostatni wpis z widokiem na górę Błyszcz naszą szczególną górę Tabor) a na koniec wydobywa się z serca jedno wielkie Magnificat oraz przychodzą na myśl słowa Ojca Franciszka Blachnickiego, jakimi zakończył opis tym czym jest Oaza Nowego Życia I stopnia. Pierwszy raz zachwycił mnie ten dar wiele lat temu, kiedy jako młody chłopak czytałem podręcznik do ONŻ I w Nowym Jorku przygotowując się do pierwszej oazy w roku 2000. Miałem wtedy głębokie doświadczenie że pokazał mi ktoś wymiar wiary w Chrystusa dotąd dla mnie nie znany.

Ostatni raz animowałem taką oazę 20 lat temu i po okresie jednego pokolenia, w zupełnie innym świecie i kontekście znów objawił się ten dar, świeży i mocny, ponieważ nie pochodzi on z jedynie ludzkich wizji ale jak mówi Ojciec:

"Przyjmujemy program Oazy Nowego Życia I stopnia jako dar Ducha Świętego. W tej formie bowiem najpełniej objawia się specyfika oazy, wszystkie inne są formami pochodnymi, różniącymi się tylko przypadłościowo.

Stwierdzenia te prowadzą do bardzo ważnych wniosków, których przyjęcie ma znaczenie decydujące dla owocnego posługiwania się metodą i programem oazy.

Jeżeli coś jest charyzmatem Ducha Świętego, to nie można tym „zawładnąć” aby się tym posługiwać na sposób organizacyjny. Nie można też przyswoić sobie tego charyzmatu drogą informacji. Charyzmat natomiast musi i może zawładnąć nami i wtedy możemy w nim uczestniczyć, partycypować.

Oznacza to konkretnie: trzeba przeżyć oazę, pozwolić się jej rzeczywistością ogarnąć, zafascynować. Wtedy dopiero możemy się w pewnym sensie „posłużyć” metodą oazy i „działać” w niej w charakterze moderatora czy animatora." Ks. Franciszek Blachnicki - Słowo końcowe podręcznika ONŻ I

Kto wie? Może z tej oazy wyjdą kolejne małe światełka życia dla Kościoła spośród tych, którzy doświadczyli tego daru po raz pierwszy i nim się zachwycili. Ale to już trzeba złożyć w rękach Niepokalanej.

Magnificat!🙌